یادداشت نود

خیلی وقته که شبا خواب درست و کافی نداشتم.تقریبا کل یک ماه اخیر رو.تا سحر بیدار بودم واگرم میخوابیدم با بیدارشدنای متوالی بوده.جالبه که بیدار موندنام با خستگی همراهه و تقریبا هیچ نتیجه و ثمره ی مفید و مثبتی نداشته.دیشب و امشب و سه شب آینده رو هم تنهام و باز هم تکرار همین چرخه ی خواب وبیداری های کسل کننده.امشب آخرین شب ماه رمضون هست و حس غمگینانه ی کسی رو دارم که فرصتای زیادی رو از دست داده. امشب یادم اومد که دو سه روز پیش یه پیشنهاد سفر بهمون شد و قرار شد به میم بگم و خبر بدیم.خیلی بده که من نگفتم و نمیگم به میم چون امیدی ندارم که بتونیم بریم.